Boris Petrovski -- Борис Петровски

About “a man by force”

If you allow me, I would like to begin this text in the same way as Giorgio Agamben has begun his book Homo sacer. Il potere sovrano e la nuda vita, starting by comparing the difference between the ancient Greek concepts of zoe and bios. They contain the double meaning of human life: the former expresses “the simple fact of living, common to all living creatures”, while the latter points to “the form or the way of living typical to an individual or a group”. Farther on in the same book Agamben makes a statement which becomes crucial for creation of the “deciding event of modernism which marks the radical transformation of the political-philosophical category of the traditional thought”: ”the entrance of zoe into the sphere of polis”, that is to say, politicization of bare life. Starting from this position, later on he opens the discussion about bio-politics - a key form in organization of the human life in the modern, whose consequences are evident even today.

If you allow me, I would like to continue this text analyzing the positions and attitudes of Boris Petrovski in his latest project “ Dehumanization”. The crucial statement “A Man by force” contains the double meaning of the human force: the “destructive” and the “creative” one. The form of the first is evident in the data given by the Brookings Institution's Iraq Index about the daily and monthly costs of U.S. in Iraq in 2007, given in American dollars and written on a black surface, while the form of the second one is a display of sports equipments of disciplines such as weight lifting, long jump and the high jump expressed in numbers about world records and the names of the sportsmen-executers of these records written in colour. The impersonal numbers of the budget are juxtaposed with the names of three existing persons.



This philosophical and this artistic position are met in one common point: defining the force as a denominator of human life endurance in double sense: as a quantification and qualification of one and the same living form. The first, because of introduction into the sphere of political, gets into the ideological domain as bio-politics, while the second, because of introduction into the sphere of natural, gets into the cultural domain - as a bio-culture.
Namely, the first life form is defined by the position of the sovereign (in this case U.S. as a superior structure) that is to define “the form and way of living” of the other subject based on its own conviction about the rightfulness of the democratically organized form as compulsory. This position comes out of the legal norm because, as a sovereign, he brings his own decisions about the state of emergency or he defines it as such. The sovereign, as Agamben writes, creates and guarantees the situation as a whole in its totality. In this case, the bare life of the subject upon whom the intervention is executed is defined by the “power” [force????] out of himself.
On the other hand, the second life form has been defined by the position of the individual (in this case, the sportsman) defining “the simple fact of life” of the subject himself. The individual sets himself into position of “the sovereign” of his own body, hence of his own life. Because of that his decisions do not concern anybody out of his own domain, which by promoting the values of the natural (not through usurping the right for decision making of the sovereign but through the institution of competition). This justifies and confirms the position of the natural founded in the effort to present the physical power not only as a quantitative (as it appears in the first case) but, first and foremost, as a qualitative dimension of the natural itself. In accordance with the fact of inclusion of this individual affirmation within the community, it becomes part of a cultural act (as an attitude towards the natural). In this case, the bare life of the subject who intervenes upon himself is defined by "the power” in himself.



Separating these two positions in “black” and in ”colour” Petrovski discreetly indicates his position and attitude regarding this question: by ”blackening“ the bio-politics, he takes the “coloured” side, the one of bio- culture. He thinks that “the entrance of zoe into the sphere of polis” as its politicization - as its (group, impersonal, as if it were in behalf of the community) assimilation into the ideological positions and about the ideological needs, should be juxtaposed with “the entrance of zoe into the sphere of polis” as its cultivation - as its (individual, personal, with a concrete trial in the name of the community) афирмирање преку негувањето, одгледувањето на и грижата за природното на и во животот во рамките на заедницата. Hence, Petrovski re-examines the bio-political current affairs of the contemporary life, suggesting and standing for another possibility, the one of bio-culture.

The use of force brings results: Destructive and creative.
The man has lost himself in abusing his own power and destroying air, water, earth and life. Decent, sensible, conscious, controlled use of power can save us from dehumanization and justify the name of a man.



* * * * * * * * *

За „човекот со сила“

Нека биде дозволено овој текст да започне на истиот начин на којшто и Ѓорѓо Агамбен [Giorgio Agamben] ја започнува својата книга Homo sacer. Il potere sovrano e la nuda vita поаѓајќи од споредбата на разликата помеѓу античко-грчките поими зое и биос. Во нив е содржана двојната смисла на човековиот живот: првиот го изразува „едноставниот факт на животот заеднички за сите живи суштества“, додека вториот упатува на „формата или начинот на живеење својствен на некој поединец или група“. Нешто понатаму во истата книга Агамбен поставува една претпоставка којашто се покажува клучна за создавањето на „одлучувачката случка на модерната која ја обележува радикалната преобразба на политичко-философската категорија на класичната мисла“: „влегувањето на зое во сферата на полисот“, односно, политизацијата на голиот живот. Поаѓајќи од овие позиции, тој понатаму ја отвора расправата за био-политиката - клучната форма на организација на човековиот живот во модерната, а чии последици траат и во денешницата.

Нека биде дозволено овој текст да продолжи со анализа на позициите и ставовите на Борис Петровски изнесени во неговиот најнов проект „Отчовечување“. Во средишниот исказ „Човек со сила“ е содржана двојната смисла на човековата сила: онаа „деструктивната“ (уништувачката) и „креативната“ (творечката). Формата на појавност на првата е податокот од Индексот за Ирак на Институтот Брукингс за дневните и месечните воени трошоци на Соединетите американски држави во Ирак во 2007, изразени во американски долари, и испишани на црна подлога, додека формата на втората е поставувањето на спротските реквизити (на дисциплините: дигање тегови, скок во далечина и скок во височина) изразени со броеви податоци за, досега, постигнатите светски рекорди и имињата на спортистите-носители на овие рекорди и испишани во боја. На безличните бројки на буџетот спротивставени се имињата на три постоечки личности.

Оваа философска и оваа уметничка позиција се сретнуваат во една заедничка точка: одредувањето на силата како содржател на опстојувањето на човековиот живот во двојна смисла: како квантификација и квалификација на една и иста животна форма. Првата, заради воведувањето во сферата на политичкото, зафаќа во идеолошкото подрачје како био-политика, втората, заради воведувањето во сферата на природното, зафаќа во културолошкото подрачје - како био-култура.
Имено, првата животна форма се одредува со позицијата на суверениот (во случајов: Соединетите Aмерикански Држави како надсубјектна структура) да ја одредува „формата или начинот на живеењето“ на другиот субјект врз основа на сопственото убедување за исправноста на демократската организациона форма како задолжителна. Таа позиција излегува од правната норма бидејќи, како суверен, самиот одлучува за вонредната состојба или, пак, ја одредува како таква. Суверениот, како што пишува Агамбен, ја создава и гарантира состојбата како целина во нејзината севкупност. Во тој случај, (голиот) живот на субјектот врз кој се интервенира станува одреден од „сила“ вон од него самиот.
Од друга страна, пак, втората животна форма се одредува со позицијата на индивидуата (во случајов: спортистот) да го одредува „едноставниот факт на животот“ на самиот субјект. Самата индивидуа се поставува во позиција на „суверен“ врз сопственото тело, оттука и врз сопствениот живот. Заради тоа нејзините одлуки не засегаат никој друг вон од подрачјето на сопственото, коешто, пак, афирмирајќи ги вредностите на природното (преку институцијата натпревар, а не преку узурпацијата на правото на одлука на суверениот). Тоа ја оправдува и потврдува позицијата на природното втемелено во напорот физичката сила да се појави не само како квантитативна (како што е во првиот случај), туку, пред сѐ, како квалитативна димензија на самото природно. Согласно фактот на вклучувањето на ова индивидуално афирмирање во рамките на заедницата, тоа и самото станува дел од еден културолошки чин (како однос кон природното). Во тој случај, (голиот) живот на субјектот кој самиот интервенира врз себе станува одреден од „силата“ во него самиот.

Со двоењето (во исписот) на овие две позиции на „црни“ и „боени“ Петровски дискретно ја навестува својата позиција и став во однос на ова прашање: со „оцрнувањето“ на био-политиката, тој ја зазема „боената“ страна, онаа на био-културата. Тој смета дека на „влегувањето на зое во сферата на полисот“ како негова политизација - како негово (групно, без-лично, под изговор дека е во името на заедницата) претопување во идеолошките позиции и за идеолошките потреби, треба да се спротивстави „влегувањето на зое во сферата на полисот“ како негова култивација - како негово (индивидуално, лично, со конкретна заложба во името на заедницата) афирмирање преку негувањето, одгледувањето на и грижата за природното на и во животот во рамките на заедницата. Со тоа, Петровски ја преиспитува био-политичката тековност на современиот живот едновремено укажувајќи на и застапувајќи се за една друга негова можност, онаа на био-културата.